நானும் இன்னும் பிற..

வாழ்க்கையின் அந்தங்களைத் தொடாவிட்டாலும்
அனேக
அத்தியாயங்களை புரட்டிப்பார்க்க முடிகிறது
என்னால்

நிலவைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை
விண்மீன்களின் வெளிச்சம் போதும்
என் பாதைகளில் நடந்துசெல்ல

காற்றின் ஈரங்களில்
சிறகுகளை உலர்த்தும்
என்மனம்
இசைகளை எப்போதும் ரசிக்கும்

ஆறுதல் மொழி ஆயிரம் சொன்னாலும்
அழுதுவிடுவேன்
அவர்கள் அகன்ற பின்னால்

எத்தனை கவலைகளை
களைய முடிந்தாலும்
என் கண்ணீர்
அம்மாவின் கைகளாலே
துடைக்கப்படுகிறது

தொக்கிய நிஜங்கள்

இப்போதும்
தொக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது

அவள் ஓரவிழியில் கசிந்த
காதல் சாயம்
சிவப்பு பச்சை
காட்டாத தெருவிளக்கு
பழுதடைந்தது போல்..

பசிக் குழந்தையின்
அழுகையும்
கண்களைக் கசக்கிய
தாயின் முந்தானையும்
இதயத்தைத் தொடடுப்பார்க்கிறேன்
உயிருடன் நானா???

பாளம்வெடித்த பயிர் நிலம்
பார்த்து
வற்றிய கிணற்றில் நீர் எடுக்க
வளைந்த அந்த ஐயா.....

அடிக்கடி மனதின்
மூலைகளில் உரசிக்கொண்டு....

கண் குருடாய்

கண்ணை
உசுப்பி உசுப்பி

தட்டுத்தடுமாறி
டோச் லைட்டை
சுவர் மணிக்கூட்டில்
கை உயர்த்தி அடிக்க
நெனைவுக்கு வந்தது
சுவர் தரையாகி
ஒருவருடம் கடந்து....

கண்ணை
தடவிப்பார்க்க
'அப்பா' என்ற மகளை
பாய் நனைத்திருப்பாள்
என்ற நெனைப்பில
வருடிய கை
தெரிந்துகொண்டது
இரத்தக்காயம்
அவள்
உடலிலும்
என்
உள்ளத்திலும்
காயப்பட்டதனால்
காய்ந்துவிடாமல்....

கண்ணை
கசக்கி கசக்கி
அண்ணாந்து
விடிஞ்சிருக்கா இல்ல
வெள்ளி பூத்திருக்கா
'கும்' எண்டு தான்
இன்னும்.....

உண்மையின் வேர்கள்

எத்தனையோ தடவைகள்
எதை எதையோ
எழுத நினைத்த போதும்...

எப்படியோ
சொல்ல வேண்டும் என்று
முணுமுணுத்தபோதும்...

காலைச் சுண்டி இழுத்து
கையைப்பிடித்து
தலைமேல் எறி
நெஞ்சு மேல் படர்ந்து
ஆழ ஊடுருவி
மனசு எங்கே
எண்டுணர்ந்து
துருதுருத்து
ஒழிந்து கொள்கிறது...
உண்மையின் வேர்கள்
மெளனித்து....