தாய்மையின் தாகம்

தலைவலி
அழுகின்ற நான்
தேசிக்காய்த் தேனீர்
சுடுசோற்று ஒத்தடம்

மடியினில்
முகம்புதைக்க
உன் கரங்களில்
என் கண்ணீர் துளிகள்

உச்சிமோந்துவிடும்
உன்முகம்

இல்லை என்று
நான் வெளியில்
தனிமையில்

உன் இடைவெளி
எனக்கு
தலைவலி

ஐந்து நாட்கள் பிரிவு
வாசல் கதவு திறக்க
வீடு சிரிப்பை
வர்க்கித்துக்கொண்டது

கடவுள் தேடி நான் வர
அம்மா கோயிலில்
அர்ச்சனை
என் நட்சத்திரத்தில்

காத்திருக்கிறேன்
சாமிவரும்வரை
வெறும் தேனீர் கோப்பையுடன்

சில்லறைகள் நான்

உன்னுயிரன்புச்
சேர்க்கையில்
வாழ்க்கையாகிறேன்
தாயே....
நான்
உன் உயிர்
உயிர் சேர்ந்த
உயிரெச்சம்
என் வாழ்க்கை
இலக்கணமாகியது...
நான் என்றும்
உன்னோடு தாயே
வாழ்த்துக்கள் அம்மா.....

அர்த்தமுள்ள

இது.............

மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம்

இதில் சர்வ நிச்சயமாகத் தெரிந்தது மாதா

சந்தேகத்துக்கிடமாகத் தெரிவது தெய்வம்

சர்வ நிச்சயமாகவும் சந்தேகத்துக்கிடமாகவும் இருப்பது பிதாவும் குருவும். இவர்கள் இருவர் பற்றி சந்தேகம் எழலாம் சந்தேகங்கள் உண்மையாகவும் இருக்கலாம். தெய்வம் முழுக்க சந்தேகத்துக்குரியது ஆனால் அடையும் பொழுது முழுக்க உண்மையானது. இதனால் கடவுளைவிட கடவுள் நம்பிக்கையே நமக்கு தேவை.

இதனால் தாயானவள் நிலையாகிறாள். மாதா சந்தேகத்திற்கே இடமில்லாதவள். அவளிடமிருந்தே நமது ஜனனம் ஆரம்பமாகிறது. எவள் இல்லை என்றால் நான் இந்த பூமியில் பிறந்திருக்க முடியாதோ, எவளை இழந்து விட்டால் மீண்டும் அடையமுடியாதோ அவளே என் வாழ்க்கையின் தத்துவங்களைத் துவக்கி (தொடங்கி) வைக்கிறாள்.

எங்கள்
குடும்பத்தின்
இலட்சியம்
மூலம்
தாய்

.........

இடப்பக்கம் வலப்பக்கம்
எண்டாலும் நான்
நீ வரும் பக்கமே
என் தலைப் பக்கம்
தானம்மா


உன் பத்துமாத
பரிசோதனையின் பின்
வெளியேறிய
“அக்கினிக்குஞ்சு” நான்.
கவலைப்படாதே….
அழிக்கப்பிறந்தவனல்ல
நான்
உலகம் வாழப்பிறந்தவன்.

பெத்தவளே உனக்காக

வெளிநாடு போகணும்
கொத்துக் கொத்தாய் உழைக்கணும்
எண்டாலே போதுமே
பெத்தமனுசு உன் நெஞ்சம்
விடவில்லையே என்னை
வெளியூருக்கும் வேலைக்கு
அனுப்பலையே
முந்தானையில வச்சிருக்கே
முடிச்சுக்கட்டி...

பெத்த மனம் பித்து
பிள்ளை மனம் உன் சொத்து

இடப்பக்கம் வலப்பக்கம்
எண்டாலும் நான்
நீ வரும் பக்கமே
என் தலைப் பக்கம்
தானம்மா

வேகார வெயிலிலும்
செவரோரம் தூங்காம
உன் மடி வேண்டி
நான் தூங்க - கண்டு
என் நெனப்பில் நீயும்
சற்று கண்ணயர...

உம்மேல கால் போட்டு
ஒருக்கணிச்சு நான் படுக்க
நித்திரையிலும் நீ
காலாட்ட என்னை
தாலாட்ட
நீ அயர நான் துயில
சொர்க்கமே உன் மடியில

உன்ன தூக்கி பிடிக்கையில
"விடுடா இடுப்பெலும்பு
நோகுது" எண்டு
சத்தம் நீ போடயில
வலிச்ச நெஞ்சு
கையிறக்கி நம்ம
இருவரும் போடுற
முத்தம்
போதுமம்மா நானும்
உனக்கு தாயயம்மா..

வயசுக்கு வந்தவுடன்
தலையணையோடு
தள்ளி வச்ச
தலையில் சின்ன வலி
எண்டாலே
தவிச்ச உன் நெஞ்சு
வந்து தடவிடுமே
உன் கை ரெண்டு
தலைப்பாரம் இறங்கிடுமே
வந்த வலி போயிடுமே

என் தங்கப்பொன்னே
என் தங்க பெண்ணே
அம்மா
இந்தா இன்னுமொரு
முத்தம்..

தாலாட்டின் இசைச்சிற்பி என்தாய்

அன்பின் அட்சயம் நீ
பாசத்தின் சிகரமும் நீதான்.

அன்புத்தொட்டில் முதல்
உடல்,உறவு, உலகம்,உணர்வுகளை
அறிமுகப்படுத்திய
முதல்
ஆசிரியை நீதானே!

உதிரத்தை பாலாக்கிய
முதல் விஞ்ஞானியும் நீதான் !

உதிரத்தின் வழியே
நான் சுவாசிக்க “ஒட்சிசன்”
வாழ்ந்துகொள்ள “உணவு”
அன்பு உணர்வு
அனுப்பியவள் நீதானே !

உன் பத்துமாத பரிசோதனையின் பின்
வெளியேறிய
“அக்கினிக்குஞ்சு” நான்.
கவலைப்படாதே….
அழிக்கப்பிறந்தவனல்ல நான்
உலகம் வாழப்பிறந்தவன்.

உன் கோபுர கர்ப்பகிரகத்தில்
சிம்மாசனம் இல்லையேல்
இந்தப் பூமியில்
எனக்கேது அரியாசனம்

என் தந்தை கீறிய
பேனாக்களின் காயங்களால்
எழுதி,
இருத்தி,
வளர்த்து ஆளாக்கிய
இந்தப் “பிள்ளைக் கவிதை”
அதன் சுவடுகளை மறக்காமல்
பற்றிக்கொண்டிருப்பது
உன்
“தொப்பூழ்கொடியை”

நீ கொடுத்த வீரப்பாலால்தான்
இப்போதும்
புயலை எதிர்க்கும் சக்தி
எனக்குள்.

இந்தப் “பிள்ளைக் கவிதை”யின்
கவிதாயினி நீ…
ஓ…
தாலாட்டு இசையமைத்த
முதல் “இசைச்சிற்பி”
நீயல்லவா….
அதுதான்
அப்போதும் இப்போதும்
ஏன் எப்போதும்
உன் தாலாட்டின்
ரசிகன் நான்…

இந்த பூமியில்
உயிர் நட்சத்திரங்களை பயிரிடும்
“விவசாயி” நீதான்
உன் உதிரத் தண்ணீரினால்
இந்த பூமி வயல்களில்
மனிதப் பயிர்கள்
எழுந்து நிற்கின்றன.

உலக உருண்டையை
உருவாக்கும்
உன் கருணையின் கைகள்
உன்னதமானது
ஆதாலால்
இன்னமும் இந்த உலகம் உய்ய
உன் மூச்சு வேண்டும்
உன் இடுப்பு வலிக்கவேண்டும்.

தாலாட்டின் இசைச்சிற்பி என் தாய்

பத்து திங்கள் உன் கருவில்
ஊன்றியதால்தான் இந்த
பிள்ளைத்தாவரம் பூமியில்
காலூன்றியது - இருந்தாலும் உன் அன்புச்
சூரியகதிர்களால் தான்
இன்னமும்
" வாழ்க்கைச் சேர்க்கை " செய்கிறது

அம்மா ........